دریغ خند

روز زن را به درِ کوزه گذارید !

zahradorri — Mon, 07 May 2012 11:28:00 GMT

روز زن را به درِ کوزه گذارید !

"روزها فکر من این است و همه شب سخنم " (1)

که مرا از چه سبب کرد خداوند ، زنم ؟!

تا که شوهر بشود جور برایم ، یک عمر

چه دعاهای عجیبی که نکرده ست ننم !

دردهای شکم و پریود و دوران بلوغ

تا زناشویی و تشویش ... به طرز خفنم !

تابجنبم شکمم خانه ی کودک گردد

از دو ایکس لارج فزون تر بشود پیرهنم !

درد زاییدن و شیون زدن از غایت شوق !

که ز هر سمت درآید عضلات بدنم !

زن که مامان بشود توی بهشت است ، ولی

فِتَد از ریخت یهو کُلِّ دیسیپلین تنم !

بچه را شیر دهم ،کهنه بشویم با عشق

مدرکم را بگذارم به کنار کفنم !

تا بزرگش بکنم نام پدر می پرسند

اصلن انگار نه انگار که مامانش (!) منم !

این چه حرفی ست که گفتند ؟! مگر من کشکم ؟!

شده سرویس برایش همه جای دهنم !

چه کسی خواسته زن این همه پایین باشد ؟

تا به این بادبزن توی دهانش بزنم ؟!

روز زن را به درِ کوزه گذارید...همین !

ندهد رنگ حنای الکی تان اَصَنم !

1.مولوی

هدایت

zahradorri — Thu, 03 May 2012 14:39:03 GMT

هدایت

عده ای در زندگی حس رضایت می کنند

زین سبب هم دیگران را هی (!) هدایت می کنند

گر"هدایت" زنده گردد ،گم شود بین هدات !

از هدایت ، هادیان حتمن شکایت می کنند

انتقادی گر به طنز و شوخ طبعی بشنوند

درسرای مورد ساری (1) سرایت می کنند

هی هدایت می نمایند و اگر سودی نداشت

در عمل یک هو دهانش را عنایت می کنند

ما چه غم داریم با این عده های مختلف ؟

از زبان فارسی کلن حمایت می کنند

1.سراینده !

تنهایی

zahradorri — Wed, 25 Apr 2012 11:02:23 GMT

تنهایی ...

تنهایی من شوخ ترین لذت دنیاست

این شوخ ترین لذت بی منت دنیاست

هربار دمر مانده و بالشت ندارم

انگار زمین نرم ترین خلوت دنیاست

موسیقی وتنهایی و اندیشه ی ممتد

دیوانگی ام پنجره ی مثبت دنیاست

لبخند ژوکوندی نرسد پای لب من

این قهقهه ام ناب ترین برکت دنیاست

جنگ است در انگشت من و گودی نافم

این قسمت من طنزترین قسمت دنیاست

چون زیر لاحافم به خودم سخت نگیرم

هرشب تشکم شادترین وسعت دنیاست

زن در شعر سعدی

zahradorri — Sat, 14 Apr 2012 21:10:00 GMT

" زن در ادبیات فارسی " مجموعه طنزی ست که به کاوشی اساسی در ادبیات کهن و ناکهن ایران با سوژه کلیدی "زن " می پردازد. این طرح و سوژه قبل ازچاپ درقالب کتاب در وبلاگ خودم منتشر می شود.

قسمت دوم

زن در شعر سعدی

صد رحمت برحافظ که اگر نام 180 زن در دیوانش موجود بود،حضرت سعدی دوبرابر و نصفی بشتر از حافظ به زنان ارادت داشته که من رویم نمی شود اسامی را بنویسم!

گلی

اولین بار که سعدی در گلزار نشسته بوده و از او درباره زن و عشق می پرسند که :"بنده خدا تا کی می خوای مجرد باشی؟ کیو می خوای ؟ خونه شون کجاست؟ " می فرماید:

من گلی را دوست می دارم که در گلزار نیست!

می گویند: "خب این که راهش از تو دوره دوره،دل تو مگه سنگ صبوره؟ برو سراغ یکی دیگه"

می فرماید:

هرکو به همه عمرش ،سودای گلی بوده ست

شما چه کار دارید به کار دل من؟ این همه مشکل هست،بروید آن ها را حل کنید.لااله الاالله!

اتفاقن گلی همان لحظه می آید توی گلزار و کنار سعدی روی چمن می ایستد.

می فرماید:

چون تو گلی کس ندید در چمن روزگار

یا

که گلی همچو رخ تو به همه بستان نیست

یا

کدام باغ چو رخسار تو گلی دارد؟

گلی لبخند می زند، اما با زیرکی هیچ جوابی نمی دهد.

سعدی دوباره می فرماید:

وقت خوش دید و بخندید و گلی رعنا شد

گلی تا می فهمد طرف توی پارک و با یک نگاه عاشق شده و دارد برایش شعر می بافد ، اخم می

کند.سعدی نگران می شود:

هم گلی دیدست سعدی تا چو بلبل می خروشد

اما گلی با بی رحمی ،جلوی چشم سعدی با یک نفر دیگر می رود و سعدی می فهمد که :

هر گلی بلبلی غزل خوان داشت

و با اشک رو به گلی و یارجدیدش داد می زند:

تو عشق گلی داری؟! من عشق گل اندامی

و توی دلش می گوید:

گلی به دست من آید چو روی تو هیهات

بعدن که دوباره سراغ گلی را از سعدی می گیرند ،می فرماید:

گلی تمام نچیدم ،هزار خار بخوردم

و این اولین تجربه تلخ عشقی در زندگی سعدی بود.

حوری

سعدی حوری را که می بیند،دل از کف می دهد:

فرشته نباشد بدین نیکویی!

یا

که در بهشت نباشد به لطف او حوری

یک بار از حوری قرار ملاقات می خواهد و حوری می پذیرد که با هم یک نوشیدنی بخورند.سعدی از

کلاس و فرهنگ حوری حظ می کند و می فرماید:

به به ! چه بزرگوار حوری ست

اما معلوم نیست چرا حوری یک هو تغییر عقیده می دهد و قرار را به هم می زند.سعدی می گوید:"فکر

کردی من خیلی مشتاقم؟! زن برای من مثل ریگ بیابان ریخته! من هم میلی به دیدارت ندارم."

که میل امروز با حوری ندارد

اصلن برای من دمادم از بهشت حوری می فرستند،تو را جو یهو بر داشته است،چی فکر کردی؟!:

دمادم حوریان از خلد رضوان می فرستند

و رنجیده خاطر راه می افتد طرف خانه .

پری

توی راه پری خانم را می بیند.سعدی با خودش می گوید :"نکند مُرده ام که پشت سرهم حور و پری می

بینم؟" و چون می دانسته "رسم بود کز آدمی دیده نهان کند پری" می رود با پری فیس توفیس می شود

تا ببیند آیا پری غیب می شود و رویش را می پوشاند یا نه ؟ اما پری خانم تکان نمی خورد.

سعدی به خودش می گوید: "اینه ! ... اولین برخوردم خوب بود."

این چنین رخ با پری باید نمود!

و باب صحبت را با پری می گشاید:

تو پری زاده ندانم ز کجا می آیی؟!

پری با لبخند می گوید: "من پری واقعی ام ...از هرجا که پری واقعی میاد،میام"

سعدی پوزخندی می زند که منو سرکار نذار پری جان! اگر واقعی بودی که غیب می شدی.چرا نشدی؟

پری را خاصیت آن است کز مردم نهان باشد

پری می گوید :" باور کن من پری واقعی ام.با آدمیزاده نمی آمیزم. "

اینجا سعدی از بس عشق وصال با پری را داشته ، می گوید: "خودم این را می دانم، فکر کردی من

آدمم؟!

پری را با بنی آدم نباشد

پری که می بیند شاعر عاشق و دلپذیر دست بردار نیست ، قد چشم برهم زدنی می پرد و غیب می

شود.

زهره

زهره که پیاز پوست کنده بوده و چشم هایی غرق اشک داشته و زیر لب شعر حفظ می کرده ،با دیدن

استاد در کوچه شاد می شود و می گوید:"سلام استاد...این طرفا،دور و بر خونه ی ما؟!"

سعدی می فرماید:

که بر موافقتم زهره نوحه گر می گشت!

زهره می گوید:"خوبید استاد؟ الان من از پشت دیوار شنیدم که داشتید با پری حرف می زدید.نامزدتون

بودند؟ زن گرفتید؟ پس شمام از دست رفتید؟!"

سعدی را می گویید...! درجواب زهره می فرماید:

ممکن نبود،پری ندیدم!

و بعد برای رد گم کردن ،می گوید:" پری کی هست حالا؟ اصلن پریم کجا بود؟ تو بهتری :

از گل و ماه و پری در نزد من زیباتری!

خب درستو چه کار کردی زهره جان؟!

زهره بی تفاوت به سوال سعدی می گوید:"استاد حالا شما معیارتونو بگید، مادربزرگم تو این

کاراس.براتون کیس مناسبو پیدا می کنه ."

سعدی زیرلب می فرماید:

چراغی که بیوه زنی برفروخت /بسی دیده باشی که شهری بسوخت

و ساکت از آن کوچه می رود.

نگار

یک روز که سعدی مشغول تدریس بوده ،نگار دیر می رسد :

دیر آمدی ای نگار سرمست

و بدون کمترین توجه به اعتراض دیگر دانشجویان، درس را دوباره برای نگار توضیح می دهد:

هرباب ازین کتاب نگارین که بر کنی

آخر وقت که نگار تحقیق اش را پیش استاد می گذارد، می شنود:

دل می برد این خط نگارین!

نگار می خواهد توضیح صفحات تحقیقش را بدهد که نوک اتودش می خورد به دماغ استاد و زخمی اش

می کند:

نه من از دست نگارین تو مجروحم و بس!

نگار معذرت می خواهد و دستش را توی جیب مانتوی اسپرتش پنهان می کند :

مرا خود می کشد دست نگارین

نگار ازخجالت و شرم عرق می کند و دستش روی ورقش می لرزد:

عرقت بر ورق روی نگارین به چه ماند؟!

و می گوید : "خجالت نکش نگارجان."

وسهون دستش به دست نگار می خورد. که نگار با همان جزوه اش محکم می زند روی دست استاد و

می شنود:

و گر به دست نگارین دوست کشته شویم!

یا

حسن دلاویز پنجه ای ست نگارین !

یا

داروی مشتاق چیست؟ زهر ز دست نگار!

نگار می گوید :"استاد تو خجالت نمی کشی دست منو می گیری؟! من جای دخترتم".

سعدی می فرماید:

نگارینا به هر تندی که می خواهی جوابم ده

ولی من که از قصد نکردم.

وبرای این که کم نیاورد می گوید:

"من زن دارم دخترجان!"

یک هو چندتا از نیروهای مخفی وارد کلاس می شوند و نگار سریع دست می برد که موهایش را بکند تو :

حیف است چنین روی نگارین که بپوشی !

نگار آرام می گوید :"خب استاد حراست گیر می ده ،کمیته انضباطی می شم" و با ابرو اشاره می

کند.سعدی با دیدن ریش جوانان مزبور، به اخم و تشر به نگار می گوید:

بپوش روی نگارین و موی مشکین را

و جواب سلام آن ها را می دهد.نگار هم به سرعت از کلاس جیم می شود و دیگر هیچ درسی را با

سعدی نمی گیرد.سعدی می نویسد:

شکست عهد مودت نگار دلبندم

و از قرار معلوم نگار یا ترک تحصیل می کند یا کمیته انضباطی شده و درنهایت از دانشگاه اخراج می

شود که سعدی در فراقش می نویسد:

و افغان من از غم نگار است

یا

منم ای نگار و چشمی که در انتظار رویت...

گیتی

سعدی چیزهایی در وصف گیتی خانم شنیده و از طرفی چون از کیس های قبلی هم خیری ندیده

است، از مادرش می خواهد که دیدار او و گیتی را جور کند،باشد که گیتی از مورد قبلی بهتر باشد:

سزد که مادر،گیتی به روی او نازد (به روی مورد قبلی!)

وقتی دیدار میسر می شود،سعدی به گیتی خانم به تفاهم می رسد و می گوید:

مرا و عشق تو گیتی ،به یک شکم زاده ست!

بعد با توسل بر "یه نظر حلاله " سرتا پای گیتی را می بیند، ولی نمی پسندد :

در همه گیتی نگاه کردم و باز آمدم !

ودر جواب مادرش که می پرسد : "آخه چرا؟ جواب خونواده دختره را چی بدم ؟ بگم دماغش بزرگ بود؟!

می فرماید:

باد آسایش گیتی نزند بر دل ریش

یا

به گیتی در ندارم هیچ مرهم

درحالی که گیتی هم همچین از خواستگارش خوشش نیامده، ولی چون شاعر نبوده، احساساتش هم

بیان نشده است.

زلیخاصبا

ظلمی را که سعدی در حق گیتی می کند ،فورن توسط زلیخا صبا –تنها زنی که نام خانوادگی اش

موجود است- جبران می شود.آن قدر که در خطاب به پدر زلیخا می گوید:

روا بود که ملامت کنی زلیخا را

و در یادداشت هایش زلیخا را قصاب قلب خود می خواند:

پاره گرداند زلیخای صبا !

خورشید

واین خبررسانی و مچ گیری از زلیخا را خورشید برای سعدی گفته و رو کرده است.آن جا که در جواب

سوال زلیخا که ازسعدی پرسیده بوده : " مدرکت چیه که می گی من مورد دارم؟" می فرماید: آمارتو

دارم ! همه جا دیدنت ،یکی توخیابون ،یکی رو پشت بوم :

تا چو خورشید نبینند به هر بام و درت!

خورشید خیلی خبره بوده ،آن قدر که هیچ زنی جرات نداشته پیش خورشید بیشتر از چند ثانیه بماند:

پیش خورشید محال است که پیدا آیند!

یعنی خورشید گیر می داده و با طرف دست به یقه می شده است:

سر بر نکند خورشید ، الا ز گریبانت!

یا

خورشید برآید از گریبان!

سعدی خورشید خانم را به خاطر همین جربزه و جذبه ای که داشته ،بسیار دوست داشته است:

مه چنین خوب نباشد،تو مگر خورشیدی؟

یا

چرخ مه و خورشیدی،ماهی و گلستانی

یک بار سعدی داشته در وصف یک مورد دیگر شعر می گفته که:"ببین عزیزم، این خورشید که من این قدر

ازش تعریف می کنم پیش تو هیچ است:

خورشید با رویی چنان ،مویی ندارد عنبری

(که به ریزش موهای خورشید پس از زایمانش اشاره می کند)

خورشید هم که در افسردگی پس از زایمان به سر می برده با شنیدن این مصرع ،به سعدی می گوید :

"تو چرا حرف دلتو جای این که به خودم بزنی ، به اون می گی؟! من مادر بچه تم نه اون زنیکه ...اسمش

چی بود؟!"

سعدی می فرماید:

سخنی که با تو دارم ،به نسیم ،صبح گفتم!

خورشید قهر می کند و بچه بغل،می رود خانه پدرش.و سعدی این عشقش را هم فراموش می کند:

که دگر نه عشق خورشید و نه مهر و ماه دارم!

و می رود سراغ نسیم!

نسیم

نسیم که با دلبری های بی جا ،شوهر خورشید را قاپ زده بوده ،خیلی اهل تفریح و گشت وگذار بوده و

باسعدی در خیابان فردوس زندگی می کرده است.یک روز سعدی ازانجمن به خانه می آید و می بیند

نسیم نیست :

یارب از فردوس کی رفت این نسیم؟!

نسیم خبر می دهد که با دوستانم رفتم سفر.الانم دارم برات خرید می کنم.سوغاتی چی می خوای؟

سعدی می فرماید:

جان فشانیم به سوغات نسیم تو نه سیم!

نسیم از سفر می آید و می شنود:

مرحبا ای نسیم عنبر بوی

نسیم می پرسد: "آخی عزیزم، دلت تنگ شده بود برام؟"

و می شنود:

سنگ باشد که دلش زنده نگردد به نسیم!

معلوم نیست که نسیم با سعدی مدت المعلوم زندگی کرده یا عمر مختوم؟

صنوبر /مهتاب /پروانه / شهره

صنوبر بانویی قد بلند بوده که سعدی از ایشان بنا به دلائلی خیلی خجالت می کشیده است:

شرم دارم که به بالای صنوبر نگرم!

یا

سرو رفتاری، صنوبر قامتی

این صنوبر خانم در امور سیاسی دخالت داشته است.یک بار که ستاد زده بوده ،یا آرام نشسته بوده و

هیچ تبلیغی نمی کرده یا احتمالن هوا تاریک شده بوده و ستاد صنوبر خاموش بوده است:

در چمن سرو ستاد است و صنوبر خاموش

صنوبر می رود شمع روشن کند،که ناگهان مهتاب خانم که ازدوستان قدیم صنوبر بوده، وارد

می شود.سعدی می فرماید:

حاجت به شمع نیست ،که مهتاب خوشترست!

مهتاب خانم می گوید: "اختیار دارید سعدی جان! من کجا ،شمع کجا؟!"

که می شنود:

بیابان است و تاریکی ،بیا ای شمع مهتابم!

صنوبر هیچ نمی گوید و شمع را روشن می کند.مهتاب هم یک شاخه گل لاله کنار شمع می

گذارد.سعدی می گوید:

ز رنگ لاله مرا روی دلبر آید یاد

صنوبرخانم می گوید:"مرد حسابی ،من که همین جا پیشتم،منظورت یادکردن از روی کدام دلبراست؟!"

مهتاب ازاین گفت وگو پقی می زند زیر خنده و همان وقت پروانه خانم وارد می شود.

سعدی جواب صنوبر به پروانه اشاره می کند و می گوید:

مگر کسی که چو پروانه سازد و سوزد!

صنوبر می گوید:"خیلی واقعنی! واقعن که ...دیگه صبرم تمومه"

که می شنود:

صبر چون پروانه باید کردنت بر داغ عشق !

صنوبر خط خطی می شود و رو به پروانه داد می زند: "اصلن کی این ایکبیریو تو ستاد من راه داده؟!"

می شنود:

پروانه را چه حاجت پروانه ی دخول؟!

مهتاب چیزی در گوش صنوبر می گوید.سعدی خطر را حس می کند و دردلش می گوید:

"دو همجنس دیرینه را همقلم /نباید فرستاد یک جا به هم "

تا می آید که سعدی بفهمد چی به چی است ،گرد و خاک راه می افتد ودعوا و بزن بزن می شود.پروانه

زیر دست و پای طرفداران موجود در صحن علنی ستاد صنوبر،به ویژه زیر لگدهای شهره - که آمده بوده

بگوید الاغی که دم در پارک کرده مال کیه؟ - له می شود.

سعدی خطاب به شهره داد می زند:

ای شهره ی شهر و فتنه ی خیل!

اما در آن هیاهو هیچ کس صدای سعدی را نمی شنود.پایه های داربست موجود بر اثر ولوله می افتد و

ستاد خراب می شود.سعدی از زیر چادر افتاده ستاد می فرماید:

پروانه ز عشق بر خطر بود

یا

پروانه بکشت خویشتن را !

خانه دوست

zahradorri — Sun, 08 Apr 2012 11:21:54 GMT

خانه دوست

اگرچه خانه ی نقلی دوست بس شیک است

ولی به میز توالت هزار ماتیک است

کنار آینه گر چشم را بگردانید

جدال بی بی گشنیز و خشت و اسپیک است

و عکس های پونز خورده ی تن دیوار

نشان دهنده ی ذهنی فجیع و لائیک است

عجب صدای ظریفی ز کفش می آید

گمان کنم که صدای کف سرامیک است

چرا نگفته به من ؟ - من که فکر می کردم –

که زیر فرش کجش آجر و موزاییک است

حضور خلوت فیس است و دوستان جمعند

و این نشست به یک کنفرانس نزدیک است

بلوز آتنه از سروناز بهتر نیست

تمام دوخت لباس منیره زاک زیک است

نگاه تند بهاره ملیحه را سوزاند

چرا که صوت مبایل ملیحه جیک جیک است

و بک گراند مبایل غزاله با مزه ست

شروع مخ زدن یک دجاجه با دیک است

شعور ذهن ستاره به آن ور آب است

گمانم آن طرف آب های بالتیک است

دوباره مبحث یوگا و فال و چاکراها

که از نگاه همه بحث روز و آنتیک است

دوباره از شکم و پوست و گیس ، نازیلا

بداده داد سخن ، چون به فکر بوتیک است

و فال های فریده تفاله ی چایی ست

همان که مثل دکل ،قد بلند و باریک است

چه دوزخی چه بهشتی چه آدمی چه پری

شبیه من دل شان جالب و رمانتیک است

منی که بین همه شادمان ترین فردم

ولی ته دل من از غمی ترافیک است

در ارزش سکوت

zahradorri — Wed, 04 Apr 2012 10:06:00 GMT

در ارزش سکوت

الطاف لبت قدم قدم می چسبد

کمتر گله کن ،سکوت ، کم می چسبد

یک بوسه به یک سکوت ایجاد شود

بی حرف ببین دو لب به هم می چسبد !

به خودم می خندم

zahradorri — Tue, 20 Mar 2012 19:26:00 GMT

به خودم می خندم

با همین چانه ی بی چال خودم می خندم
مثل هرسال به اقبال خودم می خندم

مدتی هست که در جا زده ام بدجوری
من بی کار به اعمال خودم می خندم

نه به آن ها که به مداحی خود می خندند
که به این خنده ی با حال خودم می خندم

بس که یخچال ز بی چارگی ام باز نشد
پس دهن بسته به یخچال خودم می خندم

هرچه آشغال در این خاک اگر جا دارد
من به این کیسه ی آشغال خودم می خندم

قبض همراه مرا قطعی قطعی دادند
به "پیامک نشد ارسال " خودم می خندم

فکر پرواز مرا ضد هوایی زده اند
من به طیاره ی بی بال خودم می خندم

در نبرد من و تقدیر ، شدم هیچ به شصت
دیگر این بار به فوتبال خودم می خندم

"کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش "
من به هرحال به این فال خودم می خندم

خبر

zahradorri — Fri, 16 Mar 2012 05:53:00 GMT

بخند به روی دنیا
دنیا به روت بخنده !

اولین شب طنز خنداخند

امروز ساعت 6:30
تالار سوره
در
اصفهان . خیابان آمادگاه . مقابل هتل عباسی .
رایگان
بدون بلیت
به امید دیدار

جدایی سیمین از زندگی

zahradorri — Sun, 11 Mar 2012 10:50:30 GMT

ما همان اندازه که در قید کابین نیستیم
"آتش خاموش " (1) می مانیم و بنزین نیستیم

شانس مان با یک وزش این رو و آن رو می شود
قابل اندازه و تخمین و مخمین نیستیم

نه جلال آل احمد هست با ما نه ...ولش !
ضمن اینکه بر شعور مرد بدبین نیستیم

پس به دنبال چه می باشیم در طنز و نطنز؟
ما که در شعر و هنر یک لحظه تامین نیستیم

در هیاهوی غریب و سرد "شهری چون بهشت " (2)
ما که دانشورتر از استاد سیمین نیستیم !

1و2: نام دوا ثرخواندنی درقالب داستان کوتاه ازاستاد سیمین دانشور.روحش شاد.

سعی کن ضمن تجرد متاهل باشی !

zahradorri — Mon, 05 Mar 2012 08:51:47 GMT

نوبهار است در آن کوش ال و بل باشی
لااقل تیپ بزن تاخوش و خوشگل باشی

من نگویم که کنون با که بگرد و چه بپوش
چون بعیداست که فعلن متعادل باشی

سعی نابرده چه جوری تو به جایی برسی ؟
بیخودی زور نزن که متحول باشی !

چون که عمرن به تو ارثی نچلیده برسد
باید امسال کمی عاقل وشاغل باشی

به مجرد نرسد مشغله ی رسمی ...پس
سعی کن ضمن تجرد متاهل باشی !

تالب گور برو درس بخوان آدم شو
حیف باشد که تو لیسانس و اراذل باشی

پول یارانه که باشد تو چرا غم بخوری ؟
می شود صاحب یک جفت فلافل باشی !

آدمی زنده به عشق است اگر می خواهی
باید اندازه ی یک قابلمه قابل باشی

ظرفیت گرکه نداری الکی عشق نخواه
نچشی عشق اگر احمق و بزدل باشی

برو پولدار بشو ...گور بابای ادبا
تا به کی در پی تکسیب (!) فضایل باشی ؟

بشو پرمایه و خودرا به جهان قالب کن
تا گل سرسبد حضرت گوگل باشی !